kjeften.net

Inn og ut,
inn og ut.

Du er sjuk.

Inn og ut,
inn og ut.

GRISEGUT!!!

Inn og ut
og opp og ned i mente.

Eg veit kva du tenkte.

Inn og ut,
med rente.

Står i mørket og famlar i fryseboksen.
Tenkjer at den gong då eg vert voksen
Skal eg læra meg å tenna lyse’.
Så mykje eg veit ka som ligge nedi der og fryse.

Sku ha meg ein grandiosa
men såg ingenting.
Kom opp med ei stor, orange blåsa.
Eg va blind.

Tok tak i noko bløtt og drog da opp,
kjente at detta va nok ein form for sopp.
Tenkte at den måtte ha umulige levekår,
men soppen visste råd i frysaren vår.

Eg gav opp, smallt igjen loket.
tenkte at
Kafaen e nå detta bråket?
Da va då eg såg han, han humra og lo.
Og eg byrja å leita.
I fryseboks nr 2.

Følgjande overskrift og ingress var å finne i avisa Tidenes Krav i dag. Sensasjonen her er vel strengt talt ikkje alderen, for snarare er det virkelig viktig å legge vekt på er at både mor og dotter er satt til verda gjennom jomfrufødsel! Altså utan at det har vært ein einaste mann inne i bildet.

Kjære lesar. Eller Linda, Linn Astrid og Joachim om dåke vil gjer det personleg.

Sidan eg og Daniel etter jul har hatt ein enormt liten produktivitet, har dette ført til fråde rundt munnen til enkelte av lesarane våre. Ja, nokre av lesarane våre har tilogmed gått så langt som å sende oss skriftlige klager munnleg!

Problemet her er at verken eg eller Daniel har TID til å setje saman dei fantastiske artiklane de likar så enormt godt, og det vert derfor så lite av. Daniel er nemleg opptatt med å studere eit eller anna sjukt studie ingen kan navnet på, vi veit berre at han lærer forskjellen på korleis grekarane og egyptarane misshandla borna sine for nokre tusen år sidan. Medan eg er svært opptatt når eg annankvar mandag er nødt til å heva dagpengar.

Eg ser difor ikkje bort i frå at det vert stor jubel når eg opplyser om at Eg og Daniel i forrige veke sette oss ned for å skrive. Historia skulle bli den beste noken gong publisert på Kjeften.net. Og etter mange, mange, mange timars arbeid var verket klart for publisering.

I ettertid har eg og Daniel angra på at me sendte verket til Dagbladet sitt redaksjonslokale istadenfor vår eiga side. Hovudpersonen i historia vår, familiefaren Josef, vart på langt nær framstilt som den trivelege personen me såg for oss då me skreiv.

Husk desse faktaene om universet.

Dette klippet følte eg egentlig berre måtte delast med resten av verden. Ryktene seier at spelaren måtte operere nasen ut av vetlehjernen.

I samme slengen vil eg også publisere eit dikt Johannes Heien har skrive til oss.

Dirring,
Lys,
Ein nerveimpuls skyt fart,
forente muskler trekk seg saman om eit felles mål.
Kommunikasjon blir til kaffi.

Tenkte det var på tide å spamme epostkontoen min.

Derfor lagar me på kjeften.net dikt saman!
Leiken er enkel:

Eg startar med ei verselinje.
Deretter diktar du neste, og ventar til nokon andre har svart før du får verse igjen.

Eg startar med følgjande linje, og de fortsett etterpå:

Svar føregår i kommentarfeltet

Bilen går og går og går.

Eg er fri! Eg kan bevege meg fritt, uten angsten! Eg treng ikkje lenger være redd for pengane mine! Stemmene i hovduet er vekke! Ingen tikkande bomber frå posten, ingen fleire skumle fakturaer!

Eg er meldt ut av bokklubben!

Lesaren vår slit med haustdepresjon. Som resultat av det har ho sendt oss eit lite lesarinnlegg.

Av Linn Astrid

Haustdepresjon

Eg må innrømme at eg blei rimelig skuffa i dag. I går og, forsåvidt. Og kanskje litt dagen før. Det er nemleg slik at eg syns kjeften.net er eit artig innslag ein elles kald og regntung haustkveld, gleda var difor stor når både Daniel og Joakim starta med det eg vil klassifisere som tung reklamering for kjeften.net. Noko eg tolka som “hey, me har nytt stoff her altså! Les og le”. But, no. Her er jo bare to små, nye innlegg som eg allereie har lest (og kommentert?) pluss masse gamle greier som jo er artige, men utdaterte. Dette på toppen av min frustrasjon overfor Team Trafikk og deira mangel på struktur gjorde meg inspirert til å skrive følgjande:

I Trondheim er det haust,
det er trist og traust
med buss som ikkje vil gå,
eller ikkje slepp meg på.

Eg treng eit lys,
til å varme meg, eg frys
på hovudet og beina,
kjenner meg heilt åleina.

Nye innlegg på kjeften.net
hadde rett og slett
gjort meg lukkeleg,
for då ler eg.

Diverre er det slik
at ein må oppleve svik.
Men kanskje det blir fiksa på?
Det hadde vore framifrå.

No har eg gjort det igjen. “Jada, klart det, Jan Ove, eg kan være med å lage nattcup!”. Dette sa eg for eit år sidan. Så sa eg det igjen for eit halvt år sidan. Så sa eg det i sommar når eg kom heim fra militæret.

(more…)

Eg trudde me var daude for godt. Endo værre trudde eg at alt me hadde laga oppover tidene ville forsvinne den dagen eg sette meg ned for å ordne det. Men nei, eg tok feil.  Eg klarte jaggu å fikse det. Så no er me glade.

Dette vert feira saman med ein kar som er hes.