Herregud, tenkte eg. No var gode råd dyre. Eg kjende det svei kraftig då eg betalte dei fem hundre han skulle ha, og tenkte for meg sjølv at alt var betre før. Då kunne ein sikkert få minst tre for same prisen. Då hadde eg ikkje pleidd å ha salt i buksa heller.
No var eg lei. Etter minst eit dusin dårlige kvitteringvitser fra kunder som uten spørsmål burde bli fratatt retten til å snakke. Eg hadde utover dagen funne ut at alle desse svært like kvitteringsvitsane måtte stamme frå ein og samme plassen. Det var umogeleg at så mange personar kunne ha den samme vitsen. Så no var eg drit lei.