kjeften.net

Står i mørket og famlar i fryseboksen.
Tenkjer at no må du snart bli voksen
Det går ikkje lenger på autopilot
Når lyset er gått og innhaldet rot

På leit etter bær og vaniljeis.
Jo, is finn eg i massevis!
Berre synd den er av det smaklause slaget
Eg ligg an til stryk i fryseboksfaget.

Eg finn ein firkanta boks til slutt
og tenkjer “det var i rette minutt!”.
Men i boksen var det berre sopp
og eg kjenner at eg snart gjer opp.

Ja, så gav eg opp og lukka loket.
Irriterte meg over fryseboksbråket.
Men plutseleg så hugsar eg jo,
at is og bær ligg i boks nummer to.

Står i mørket og famlar i fryseboksen.
Tenkjer “det var synd at han ikkje vart voksen”
Kroppen vert synleg og bada i lys
Han ser opp frå boksen, men eg trur’kje han frys

Trur eg skal ha meg ein iskald skulder
Saga glir gjennom med brak og bulder
Det var ikkje lett å handtera kolossen
så eg sparte parteringa til han var frossen.

Eg finn noko bløtt og dreg det opp.
Æsj, tenk at Joakim hadde sopp!
Immun mot dårlege levekår
har han busett seg rundt venstre lår.

Eg gjev opp og lukkar loket.
Klarar’kje tenkja i dette bråket.
Joakim er visst meldt sakna no,
Så no bråkar lensmannen frå boks nummer to.

Står i mørket og famlar i fryseboksen.
Tenkjer at den gong då eg vert voksen
Skal eg læra meg å tenna lyse’.
Så mykje eg veit ka som ligge nedi der og fryse.

Sku ha meg ein grandiosa
men såg ingenting.
Kom opp med ei stor, orange blåsa.
Eg va blind.

Tok tak i noko bløtt og drog da opp,
kjente at detta va nok ein form for sopp.
Tenkte at den måtte ha umulige levekår,
men soppen visste råd i frysaren vår.

Eg gav opp, smallt igjen loket.
tenkte at
Kafaen e nå detta bråket?
Da va då eg såg han, han humra og lo.
Og eg byrja å leita.
I fryseboks nr 2.

Følgjande overskrift og ingress var å finne i avisa Tidenes Krav i dag. Sensasjonen her er vel strengt talt ikkje alderen, for snarare er det virkelig viktig å legge vekt på er at både mor og dotter er satt til verda gjennom jomfrufødsel! Altså utan at det har vært ein einaste mann inne i bildet.

Kjære lesar. Eller Linda, Linn Astrid og Joachim om dåke vil gjer det personleg.

Sidan eg og Daniel etter jul har hatt ein enormt liten produktivitet, har dette ført til fråde rundt munnen til enkelte av lesarane våre. Ja, nokre av lesarane våre har tilogmed gått så langt som å sende oss skriftlige klager munnleg!

Problemet her er at verken eg eller Daniel har TID til å setje saman dei fantastiske artiklane de likar så enormt godt, og det vert derfor så lite av. Daniel er nemleg opptatt med å studere eit eller anna sjukt studie ingen kan navnet på, vi veit berre at han lærer forskjellen på korleis grekarane og egyptarane misshandla borna sine for nokre tusen år sidan. Medan eg er svært opptatt når eg annankvar mandag er nødt til å heva dagpengar.

Eg ser difor ikkje bort i frå at det vert stor jubel når eg opplyser om at Eg og Daniel i forrige veke sette oss ned for å skrive. Historia skulle bli den beste noken gong publisert på Kjeften.net. Og etter mange, mange, mange timars arbeid var verket klart for publisering.

I ettertid har eg og Daniel angra på at me sendte verket til Dagbladet sitt redaksjonslokale istadenfor vår eiga side. Hovudpersonen i historia vår, familiefaren Josef, vart på langt nær framstilt som den trivelege personen me såg for oss då me skreiv.

Hurra for teknologien som stadig går framover - og to skritt tilbake.
Les resten her »

“Kan eg hjelpa deg med noko?” sa han.
“Ja, eg treng nokre gryter” sa ho.
“Dei har me her,” sa han,
“i kjøkkenseksjonen. Kom!”

Ho vart med han.

“Alle” sa ho, “eg tek alle”.
“Skal du ha dei kvar for seg?” sa han.

“Nei, har du sett?” sa ho.

Husk desse faktaene om universet.

“Likar du frukt?” sa han.
“Trur ikkje det” sa ho.
“Jo kom igjen,” sa han,
“alle likar vel frukt. Smak!”

Ho smakte.

“Kva er det?” sa ho.
“Det er augeeplet mitt” sa han.

“Nei, har du sett!” sa ho.

Det er eksamenstid og lesevegringa slår inn for fullt. Sidan eg burde brukt tida mi på lesing har eg laga ei liste over ting som er meir interessante enn pensum.
Les resten her »